Muntik na akong umiyak.
Kanina habang tinatahak ng sinasakyan kong jeep ang kahabaan ng Ortigas Extension, palalim naman nang palalim ang tinatakbo ng utak ko. Sa isang oras at kalahating biyahe ko sa trabaho, ilang beses ko ng pinatay ang sarili ko sa aking utak. Ewan ko ba na kung bakit sa dinamiraming pwedeng isipin, iyong ideya na yon pa ang tinambayan ng konsensiya ko.
Siguro pagod lang ako.
Siguro kulang lang ako sa tulog.
Siguro masyado lang mainit ng mga oras na yon.
Siguro. Siguro. Siguro.
Siguro kung babangga itong sinasakyan ko
Siguro kung may biglang tumawid at nataranta ang driver
Siguro kung tatalon ako dito sa footbridge
Siguro kung bigla akong tatawid sa malawak na kalye
Siguro. Siguro. Siguro.
Siguro may iiyak
Siguro may mababago
Siguro parang wala lang naman no?
Siguro naman tatakbo pa rin ang mundo.
…
…
Mukhang wala naman atang kasiguruhan dito sa mundo. Ang alam ko lang, inaantok na ako at gusto kong humilata at tumunganga habang pinagmamasdan ang puting liwanag na unti-unting bumabalot sa akin.
“ANAK!”
Stab me with your pen. Kill me with your words 